چه کیفی داشت وقتی زیرِ عبای پدر می خزید و روی کولش سوار می شد روی بلندترین قله ی عالم   فراسوی زمین و خانه های کوچک گِلی و آدمهای قدِ مورچه  ناچیز و حقیر. از پنجره ی هواپیما هم که نگاه می کرد همین منظره را می دید و به نظرش می رسید که باز روی شانه های پدر نشسته است و دست کسی بهش نمیرسد.

نه دست مادرش که توبیخ و سرزنشش می کرد   

نه خانم معلم بداخلاق حساب که از ضرب و تقسیم های ابدی می گفت

نه پاسبان سر کوچه که گوشش را می کشید و نه شوهرش که محدود و مقهورش می کرد

نه ....

نه ....

نه آنهایی که با خط کش کوتاه هندسه و اندازه های مفلوکِ ریاضی   مرز نگاه و حدود شعورش را تخمین می زدند.

با خودم فکر می کنم که چرا ما راحت بایکی دو امتحان و سوال و جواب از دانش آموزان به خود اجازه می دهیم در باره ی استعداد و مرز نگاه و ... آنها نظر بدهیم. آنهم قطعی .....

کتاب هندسه 2را با بی حوصلگی گشودم تا ببینم درسی که امروز باید برای دانش آموزان بیان کنم چیه؟

صفحات اولش نظرم رو جلب کرد؛ قسمت "سخنی با خوانندگان" مطالب بسیار جالبی رو نوشته بود. از اینکه چگونه  هندسه رو برای دانش آموزان بیان کنیم.

من خیلی خوشم اومد و همیشه دوست دارم این جوری هندسه رو به بچه ها آموزش بدم و بارها با خودم گفتم با علاقه ای که به ریاضی و هندسه داشتم اگر به من اینگونه (ابتدا درک شهودی و سپس درک تجربی) آموزش داده می شد ، چه قدر بیشتر از این می تونستم از خوندن این دروس لذت ببرم و استفاده کنم.

کلاس( سوم ریاضی) هندسه (2)  35 دانش آموز دارد در یک فضای فیزیکی کوچک .میز و نیمکت دانش آموزان تا جلوی کلاس آمده  که حتی نمی شه به راحتی در کلاس رو باز کرد.

تعداد ساعاتی که به این درس اختصاص داده شده 3 ساعت در هفته است؛ و حجم مطالبی که از 4 موضوع اصلی تشکیل می شه بسیار زیاده .

حال تأکیدی در مطلب "سخنی با خوانندگان " است مبنی بر گروهی کار کردن دانش آموزان و رسیدن به مطالب و تجربه کردن توسط خودشان. این مطلب را باید در پرانتز عرض کنم که در هیچ مقطعی از تحصیل من ( با در نظر گرفتن  اینکه رشته دانشگاهی من نیز دبیری بوده ) و در هیچ کلاسی این روشها با ما کار نشد و آموزش داده نشد؛

با این اوصاف  چه جوری می تونم دانش آموزام رو به این روش آموزش بدم. مسؤلانی که این شعارهای درست را می دهند چه مقدماتی را برای من معلم فراهم کرده اند تا در عصر انفجار اطلاعات به دانش آموزانم یاد بدهم که چگونه یاد بگیرند؟ (یادگیری مادام العمر) اصلی که در تمام دنیا برای آموزش هم اکنون مورد توجه است.

چرا کلاس رشته ریاضی باید 35 دانش آموز داشته باشد؟ چرا با این گستردگی مطالب فقط 3 تا 45 دقیقه در هفته من باید فرصت داشته باشم؟

یکی از مدیران مدارس وقتی که همکارن به شلوغی کلاسها (از نظر تعداد جمعیت) اعتراض می کردند گفت : درجلساتمان مدام تأکید بر صرفه جویی دارند. به همین منظور امسال کلاسها را در هم ادغام کرده اند.

آیا مسؤلان نمی دانند ویا نمی خواهند بدانند که صرفه جویی در مسايل آموزشی به این نحو چه  فاجعه ای به بار می آورد؟ ... ... ...

حال که انجمن  می خواهد به شکل جدید به فعالیت خود ادامه دهد وما نیز در قسمت نظام آموزشی می خواهیم  در خدمت گروه باشیم خوشحال هستیم و ابتکار همراهان را ارج می نهیم.

دست همه را برای همراهی و همکاری می فشاریم.

خدانگهدار

علي صادقي جواني 20 ساله است در رده کودکان استثنايي با محدوديت ذهني يا توانخواه ذهني که از سن 12 سالگي توسط پدرش داريوش صادقي و با مساعدت و ياري يکي از مربيان دلسوز مرکز توانبخشي تهران تحت آموزش قرار گرفت. پدر علي توانست با استفاده از تخصص خود در رشته گرافيک و با استفاده از طراحي روش هاي جديد، يادگيري را براي وي سهل تر و سريع تر کند. خواندن و نوشتن زبان فارسي و انگليسي، رياضي، علوم، کامپيوتر و اطلاعات عمومي مهارت هايي هستند که علي طي 4 سال کسب کرده و هم اکنون در مقطع پنجم ابتدايي مدرسه استثنايي تحصيل مي کند.

دو هفته پیش در روزنامه شرق این مطالب را خواندم . شما نیز از لینک زیر این مطلب را کامل بخوانید.

توضیح هم لازم ندارد.

http://www.sharghnewspaper.ir/Released/86-05-07/259.htm

آموزش را به مراحل مختلف آن تقسیم می کنیم.

1-    قبل از دبستان

2-    دبستان

3-    راهنمایی

4-    دبیرستان

5-    دانشگاه

6-    و بالاخره آموزشهای شغلی در شروع کار و ضمن کار

سرمایه گذاری در آموزش ممکن است خیلی زود بازگشت سرمایه و سود آن را نداشته باشد ولی امروزه اکثر خانواده ها برای آموزش فرزندانشان سرمایه گذاری می کنند . کشورهای پیشرفته نیز آنطور که می شنویم  سرمایه گذاری زیادی برای آموزش می کنند. در کشور ما هم سرمایه گذاری می شود ولی سهم آموزش از کل بودجه متناسب با اهیت این موضوع نیست.

اینجاست که بعضی خانواده ها  خودشان سعی می کنند علاوه بر جبران کمبود ها آموزشهای دلخواه را نیز در برنامه بگنجانند. این آموزشها از سالهای قبل از دبستان شروع می شود و حتی شامل دانشگاه نیز می شود.

چون اعتقاد دارند که دانایی توانایی است. 

این امکان برای چند درصد از خانواده ها وجود دارد؟

در ادامه سعی می کنیم به مراحل مختلف آموزش به ترتیب بپردازیم . اما همه افراد از زمان تحصیلات خودشان در مراحل مختلف اشاره شده در بالا  نکات قوت و ضعفی یادشان هست.  اگر یادشان نیست اکنون برای فرزندان و اطرافیانشان نظراتی دارند که اگر برای این آب و خاک و افراد آن نگرانند باید دست به کار شوند .( در این صفحات می توانند دغدغه ها و نظرات خود را مطرح نمایند)

علاوه بر تقسیم بندی بالا می توان به سرمایه گذاری در رشته های مختلف شامل علوم پایه و علوم انسانی و .... پرداخت. آیا هدایت تحصیلی افراد متناسب با نیازهای جامعه و استعدادهای آنهاست؟

تاثیر موضوعاتی چون کنکور و مدارس خاص بر آموزش  خصوصا علوم پایه نیز مباحثی مهم هستند.

همه اینهایی که گفتیم به این خاطر بود: آموزش و برنامه ریزی و سرمایه گذاری  در آن به همت عمومی احتیاج دارد. اگرچه  خانواده ها خود پیشقدم شده اند اما به تنهایی نمی توانند موفق شوند. برنامه ریزی کلان بیشتر مورد نیاز است.

1-    آموزشهای قبل از دبستان

یادگیری از همان سالهای اول زندگی شروع می شود حتی از زمانهایی که هیچکس برای آن برنامه ای ندارد. با توجه به سطح سواد خانواده ها که به طور نسبی بالا رفته است اکثر خانواده ها شروع به آموزش فرزندانشان می کنند. شامل الفبا و ریاضی و زبان خارجی و ...

ولی عموما نمی دانند که ممکن است با داشتن نیت خیر  صدمات حبران ناپذیری به بار آورند.

آموزشهای قبل از دبستان اهمیت زیادی دارند و بر خلاف ظاهر ساده خیلی هم آسان نیستند.

به طور کلی آموزش در سنین پایین هنر بیشتری می خواهد.

به عنوان مثال می توان به یاددادن ریاضی قبل از دبستان توسط خانواده و پیش دبستانیها اشاره کرد که اگر در کار خود وارد باشند می توانند علاوه بر آموزشهای لازم محیطی شاد و لذت بخش برای کودکان فراهم کنند تا در آینده تحصیلیشان از ریاضی نترسند. بخشی ازترس ریاضی ریشه در باورهای آموزشگران سنین پایین دانش آموزان دارد که منتقل شده است.

با اندکی آگاهی می توانیم هم به بچه ها مفاهیم ریاضی را یاد دهیم و هم اینکه آنها را علاقه مند به ریاضی کنیم.

در زیر کتابی را معرفی می کنیم که می تواند کمک زیادی به والدین و مربیان پیش دبستانی بکند.  نام کتاب: چگونه استعداد ریاضی کودکان خود را پرورش دهیم

نویسندگان : فرانسیس موزلی و ....         مترجم : مصطفی کریمی   انتشارات خجسته

خدانگهدار تا بعد که به آموزش دبستانی خواهیم پرداخت اگر خدا بخواهد.

بنا به درخواست فرم نظر سنجی از اعضای کمیته ها را تکمیل کرده ایم. که در ادامه مطلب می توانید آنرا ببینید. گزینه های پاسخ به رنگ قرمز مشخص شده است. 

آموزش و توسعه

ما در آموزش رسمی دنبال آموزش چه چیزهایی هستیم؟ آیا در عصر انفجار اطلاعات ما می توانیم همه چیز را آموزش دهیم؟ واضح است که  با این رشد سریع علم ، نمی توانیم همه چیز را آموزش دهیم.

برنامه ریزان درسی و نظریه پردازان آموزشی برای آموزش و پرورش قرن بیست و یک دیدگاههایی مطرح کرده اند که یکی از مهم ترین آنها <یادگیری مادام العمر> است.

یعنی چون هر فرد تا پایان عمر احتیاج به یادگیری دارد واز طرفی علم  با سرعت رو به رشد است پس به جای اینکه سعی کنیم همه چیز را به  فرد آموزش دهیم ، تلاش کنیم که : <  یاد بگیرد که چگونه یاد بگیرد>

اما آیا آموزش رسمی ما این گونه است؟!!! ( باشد برای بعد....)

 بحث دیگر دنیای امروز فناوریهای گوناگونی است که ما را احاطه کرده است و زندگی در این دنیا را به داشتن سوادی غیر از خواندن و نوشتن  و حساب کردن محتاج نموده است.

<  سواد علمی فناورانه > لازمه ی توسعه ی پایدار در کشور است.

جایگاه تکنولوژی در آموزش مدرسه ای ما کجاست؟

اینها را به کمک فصل اول کتاب راهنمای معلم ریاضی راهنمایی نوشتم تا مدخل بحث های این صفحات را باز کرده باشم.

امیدواریم سعی نکنیم با ردیف کردن اشکالات نظام آموزشی ، خودمان را راضی کنیم بلکه راهکار نیز ارائه کنیم.

منتظر هستیم.

البته واضح است که این کار شدنی خواهد بود اگر همه کسانی که انتقاد و پیشنهاد دارند و نگران وضعیت آموزش کشورند  ما و دیگر دوستان را تنها نگذارند و همراه ما باشند. پس منتظریم.

خدانگهدار تا بعد